ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਢਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਰੁਕਮੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਚੁਤ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵੀ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ, ਤਲਵਾਰ, ਜਾਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੁਮਾਰਾ—ਰੁਕਮੀ ਚੁੱਕਦਾ, ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ’ਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਕੁੱਦ ਪੈਂਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵੱਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਿੱਘਲਿਆ ਕੀੜਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਾਲ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਹੇ ਅਪਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।” ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਗਲਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਲੁੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਗਿੜ-ਗਿੜ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੱਥ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਢੀ ਮੂੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਮਰੋੜ ਕੇ ਭਜਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ-ਦਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਮੁਰਦਾ-ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਦਇਆਵਾਨ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਲ-ਦਾਢੀ ਮੂੰਡ ਕੇ ਵਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਮਾਰਨਾ, ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਰਾਜਾਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ—ਭਰਾ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਰਾਜ, ਧਰਤੀ, ਧਨ, ਨਾਰੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਮੱਤ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਨਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਦੁਰਾਤਮਾ ਵਲ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਜਾਣ ਹੋਣ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰਾਇਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਿੰਨ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੂੜ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਦਾਰਥ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਲਾਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਲਈ ਨਾਂ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਨਾਂ ਵਿਛੋੜਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨਾਲ; ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਝੂਠੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ। ਜਨਮ ਆਦਿਕ ਸਾਰੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਇਉਂ ਹੀ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਭਰਮਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਭੋਜਕਟਾ ਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁਸਟ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ। “ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ,” ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਯਾਦਵ ਨਗਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਗਈ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਓਟੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਦੁਆਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੋਣਾਂ—ਭਰੇ ਘੜੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ—ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਦੁਆਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੇਲੇ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਸਭ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਹਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਹ ਧਾਰਨ ਲਈ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਰਭ-ਕੁਮਾਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਲਾਵਾ, ਸ਼ੰਭਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਅਕਤੂਤ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮੱਛੀ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਛੀਰੇ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਛੀਰੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਸ਼ੰਭਰ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਸੋਈਏ ਉਹ ਮੱਛੀ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।