ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਦਿਨ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਗੋਵਾਲੀਏ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।" ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਉਹ ਇਕਲਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਲੰਕ!" "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਮੜੀ ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਯੋਧਾ!" "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕੁੰਵਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਥਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ, ਪਰ ਅਚੂਤ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ-ਤਲਵਾਰ, ਜੈਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰਾ—ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਮੋਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਣਮਾਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਦੇ ਦਾਤਾ!" ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਗਲ ਘੱਟ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਝੁਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੁੰਢ ਅਤੇ ਦਾਡ਼ ਮੁੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਯਾਦਵ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਖਦੇੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਤਾਲਾਬ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਯਾਦਵ ਰਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਦਇਆਲੁ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਣੁਚਿਤ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੁੰਢ-ਦਾਡ਼ ਮੁੰਡਣਾ, ਵਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ।" "ਇਹ ਸਤਵਿਕ ਨਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਅੰਗਤਾ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?" "ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ: ਭਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।" "ਰਾਜ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ, ਨਾਰੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਾਡਾ ਨਿਰਣੈ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਅੰਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ।" "ਮਾਇਆ ਦੀ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਦਿਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਖਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ।" "ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਦਾਰਥ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ; ਇਹ ਧਾਰਣਾ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ।" "ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬਦਲਾਵ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਵਸਤਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸਲ-ਝੂਠ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਕੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਖ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰੋ—ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੋ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਗੁਆ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਤੇ ਅਧੂਰੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਭੋਜਕਟਾ' ਵੱਸਾਇਆ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਧੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਕੁਰੂਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਯਾਦਵ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਮਰਦ ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੇ, ਨਵੇਂ ਦੂੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੋੜੇ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਅਦਭੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਯੋਜਨ—ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ—ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੜਕਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਮਦ-ਮਸਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਹਾਥੀ ਖੜੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਲਾ ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਰੂ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕੈਕੇਯ, ਵਿਦਰਭ, ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ—all ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਹਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਥਾਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਨੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਜਲਾਇਆ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਹਰਨ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਪਰਾਜਯ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਵਿਰੋਧ, ਅਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।