ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਧਣੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਜੰਗੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਡਰ ਅਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ।" ਫਿਰ ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁੰਦਰ, ਤਾਜ ਤੇ ਪੱਗਾ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਥੀ, ਰੱਣ, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਂਠ, ਬਲਦ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪੈਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖੋ ਕੇ ਦੁਖੀ, ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਦਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਲਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜੀਵ ਵੀ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਕੋਲੋਂ ਲੜਾਈ ਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਹਾਰੇ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧੀਰਜ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਰਾਖਸ ਵਿਆਹ (ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਵਿਆਹ) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕੰਪਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਧਣੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਪ੍ਰਣ ਕੀਤਾ: "ਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਵੜਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚੱਲ!" ਉਹ ਗਰਜ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸਟ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਰਥ ਨਾਲ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਣੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਕਲੰਕ!" "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਦੜ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਣਤਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕਪਟੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਯੋਧਿਆ!" "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਾਊਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਣੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਦੋ, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮੀ ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਣੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਧਣੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮੀ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ, ਤਲਵਾਰ, ਸ਼ੂਲ ਜਾਂ ਤੁਮਰਾ—ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਰੀ ਕੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰੁਕਮੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਅਪਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!" ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਸੋਖ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਲਿਸਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਰਹੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸਟ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਮੁੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬਦਸੂਰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਯਾਦਵ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸੇ ਰੌਂਦਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ-ਦਲ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਲਵਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਾਲ-ਦਾਢੀ ਮੁੰਡ ਕੇ, ਬਦਸੂਰਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਮਾਰਨਾ, ਇਹ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਮਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਾਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" "ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਭਰਾ ਵੀ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।" "ਰਾਜ, ਜਮੀਨ, ਧਨ, ਮਹਿਲਾ, ਮਾਣ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ—ਅਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਿਰਲੇ, ਗੰਭੀਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੰਪੰਨ ਹੋਏ।