ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ Kings, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੰਦ ਮੰਦ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਕਵਲ-ਸਮਾਨ ਪੈਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੱਖਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ 'ਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਸਿਆਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਖ ਉਠੇ, "ਹਾਏ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਮ! ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਿਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਮਾਨਾਂ ਤਣ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਕਮਾਨਾਂ ਤਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ, ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਕਮਰ-ਪਤਲੀ ਸੀ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵੇਖੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਕਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ! ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰੀਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਕਾਨ, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਪੱਗ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰ, ਗਦਾ, ਕਮਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖੱਚਰ, ਊਠ, ਬਲਦ, ਗਧੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—ਸਭ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਰਾਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲੁੱਟ ਲੈ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਦੁਖੀ, ਤੇਜਹੀਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ-ਰਹਿਤ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। "ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਚ, ਰਾਜਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੜੀਆ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ 'ਚ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਦੁਖ 'ਚ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸੱਤਰਾ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸ਼ੌਰੀ ਤੋਂ ਯੁੱਧ 'ਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈ ਲਈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਚਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ—ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ।" "ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ (ਜਬਰਦਸਤੀ) ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਚ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਵਚਨ ਲਿਆ—ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਾਨ ਹੱਥ 'ਚ। "ਜੇ ਤਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਆਉਂ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚੱਲ!" "ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਿਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਲੈ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਇੱਕ ਰਥ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਮਾਨ ਤਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕੋ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਮ!" "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਲ ਯਜਨ-ਭਾਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਠੱਗ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਯੋਧਿਆ!" "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕੁੰਵਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ। ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ, ਹੋਰ ਕਮਾਨ ਲੈਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਕਮਾਨ ਟੁੱਟੀ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਕਮਾਨ ਲੈ ਲਈ, ਪਰ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਜੈਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰਾ—ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਮਲੇ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਟੁੱਟੀ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ, ਰੁਕਮਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਪਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ, ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ!" ਰੁਕਮਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ, ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ, ਗਲ ਸੁੱਕਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦਇਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਮੂੰਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅੰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਵਿਚ, ਯਾਦਵ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੁਕੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਵਲ-ਪੰਡ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਉਸ ਹਾਲਤ 'ਚ, ਮਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਦਇਆਵਾਨ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।