ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਗੀਂ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਕਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨ-ਜੜੀ ਕਮਰਪੱਟੀ, ਛਾਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ, ਅਡੋਲ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਦੰਦ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਸਫੈਦ। ਉਹ ਹੰਸਣੀ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪੈਲੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਰਮ ਧੁਨੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੀਰ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਲੂਸ ਦਾ ਭਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਏ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਆਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸਿਆਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਕ ਪਏ, "ਹਾਏ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਮ ਗਈ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਲੁੱਟ ਲਏ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਿਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਰਦਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਡਰਪੁੱਟੀਆਂ, ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੁਮੁਦਨੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਾਕਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਥਚਾਲਕਾਂ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ, ਹਾਥੀ-ਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਕਾਨਾਂ, ਮੋਰਨੀਆਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਥ, ਪੈਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਉੱਠ, ਬਲਦ, ਖਚਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—all ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਜੇ ਮੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲੁੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ, ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾ, ਇਹ ਸੋਗ ਛੱਡ ਦੇ। ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੀ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਲਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਜੀਵ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਕੋਲੋਂ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਇਵੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਕਾਲ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਕਤ ਸਾਡਾ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ) ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਬਚੇ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਵਿਆਹ (ਬਲਾਤਕਾਰ ਨਾਲ) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਕੇ, ਇਹ ਵਚਨ ਲਿਆ: "ਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿਚ ਕਦਾਪੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਹੈ!" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡ-ਵੱਡ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੋਇਆ, "ਠਹਿਰ! ਠਹਿਰ!" ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਇਕਲੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਲ ਠਹਿਰ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਲੰਕ!" "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਲ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੰਕਾਰ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਠੱਗ ਤੇ ਦਗਾਬਾਜ ਯੋਧਿਆ!" "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਦੋ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਰੁਕਮੀ ਚੁੱਕਦਾ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਜਾਵਲਿਨ ਜਾਂ ਤੋਮਰਾ—ਹਰੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੱਧ ਆਇਆ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖ, ਰੁਕਮਣੀ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।