ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੂਠੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਸਾਵਲੀ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਰਬੰਦ, ਛਾਤੀ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ, ਅਟਲ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਹੰਸੀ ਨਾਲ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਹੰਸਣੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਪੂਰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਮਰ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਜਾਚ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰੱਖਦੀ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤੇਜ ਅਰਪਣ ਕਰਦੀ, ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਲਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ, ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਲਜਜਤ ਭਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਅੱਗੇ ਰਾਮ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਗੀਦੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚੁਕਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਪਏ। ਯਾਦਵ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਇਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੈਨਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੇ! ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਦਲ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਰਥਚਾਲਕਾਂ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ, ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਨ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਹਾਥੀ, ਜੰਘਾ, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਠ, ਬੈਲ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਜੇ ਮੋੜ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲੁੱਟੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ! ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸ਼ੌਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼—ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਾਲ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਰੁਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖਸ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੁਲੰਦ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਬੈਠਾ: "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਕਦਾਚਿਤ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜੇ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਹੈ!" ਉਹ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ للਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, "ਰੁਕ! ਰੁਕ!" ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਣ ਵਾਲੇ!" "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਦੜ ਯਜੰਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਹੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਚਲਾਕ ਯੋਧਾ!" "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਦੋ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਅਚੁਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਪਰ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਰੁਕਮੀ ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ—ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ, ਭਿੰਡ, ਜਾਂ ਤੁਮਰ—ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਰੁਕਮੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਲ ਵਧ ਪਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਚੱਕਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।