ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।” ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣੇ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਲੂਣ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਹਾਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਭੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਸਾਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਚੁੱਪ ਦਾ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੁਖੜਾ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ, ਕੰਨਿਆਂ ਤੇ ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲਾ ਕਮਰਬੰਦ, ਉੱਚਾ ਉੱਭਰਿਆ ਸੀਨਾ, ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਜੁੜੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਚੰਨਣੀ ਸੀ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਕਲੀ ਵਰਗੇ, ਮੋਰਨੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਲੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੀਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਮ ਰਹੇ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮੋਹ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਮੋਹਭੂਲੇ ਹੋ ਕੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਭਾ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਭਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਆਗੇ ਵਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਵਾਲ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਆਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗੀਦੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਣੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਗਵਾਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਕ ਪਏ, “ਹਾਏ, ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋ ਗਈ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ!” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਡਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਲ ਤੱਕਣੀ ਲੱਗੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਦਲ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਾਕਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸੀਸ, ਜੋ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਤਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਥੀ, ران, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਟ, ਬੈਲ, ਗਧੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੀਸ—all ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਰਾਜੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਕੇ ਮੋੜ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲੁੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ, ਚਮਕ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸੋਗ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” “ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਕਠਪੁਤਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਪ੍ਰਾਣੀ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਕੋਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤਾਈਂਵੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਸੋਗ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।” “ਹੁਣ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।” “ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ) ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖਸਸ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ (ਜਬਰਦਸਤੀ) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਸਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ: “ਜੇ ਤਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਕਦਾਪੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਘੋੜੇ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਹੈ!” “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਸਟ ਗਵਾਲੇ ਦਾ ਮਾਣ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ للਕਾਰਦਾ, “ਰੁਕ, ਰੁਕ!” ਕਰਦਾ ਇਕੱਲੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ!” “ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਦੜ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਹੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਚਲਾਕ ਯੋਧਿਆ!” “ਜਦ ਤਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਅਚੂਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।