ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਕਮਣੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਭਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲਕਸ਼ਮੀਯੁਕਤ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਵੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਭਾਗਣ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" ਉਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭੋਗ ਤੇ ਪਕਵਾਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਦੀਵੇ ਵਰਤੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਲੂਣ, ਪਿਠੇ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਅੰਗੂਠੀ ਸੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਮੁੱਖ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਸਾਵਲੇ ਰੰਗ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨਜੜਿਤ ਕਮਰਬੰਦ, ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਉਰ, ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੇ ਨੈਣ—ਇਹ ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮਸਕਾਨ ਸੀ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਚਟਕਦੇ ਹੋਠ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਹੰਸਣੀ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨੀ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ; ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਾਜ਼ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਚਲਦੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮੋਹਚੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀ ਜਾਚ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਸਮਾਨ ਚਰਨ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ, ਹਰਿ ਦੀ ਆਮਦ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਨੂੰ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਮਾਧਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗਿਦੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਣੀ ਰਾਜੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਚੀਕ ਉਠੇ, "ਹਾਏ! ਸਾਡੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਹੋ ਗਈ! ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਗੋਲ਼ਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਬਾਂਦੀ ਹੇਠ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਜ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਨੀ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਨਬੰਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਮੋਰ ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਤਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਹਾਥੀ, ਜੰਘਾ, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਠ, ਬੈਲ, ਗਧੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਛਿਨ ਜਾਣ ਤੋਂ ਦੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖਾ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਰੱਥੀ ਲਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹਥੀਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਕੋਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਵੀਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਨਾਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਚਲਣ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।" "ਅੱਜ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ। ਰੁਕਮੀ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਤਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਕਸਮ ਖਾਈ: "ਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਹੈ!" "ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਗੋਪਾਲ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਨਿਵਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕੱਲੇ ਰਥ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ!" "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਦੜ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਦੋਖੀ, ਛਲਕਪਟੀ ਯੋਧਿਆ!" "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤੱਕ ਤੱਕ ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।