ਕਨਿਆ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵਾਲੇ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਗਾਇਕ, ਭਟ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਕ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਹੁਟੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਭਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ—"ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੰਗਲਮਈ ਰਹਿ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਹੋਵੇ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।" ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਕਪੜੇ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਹੁਟੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਲੂਣ, ਪਿਠੇ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਕਨਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਵਾਹਰਾਤੀ ਅੰਗੂਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਦਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਜੜਾਊ ਕਮਰਬੰਦ, ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਉਰ, ਤੇ ਵੰਕੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਓਹਲੇ ਕਰਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ, ਅਡੋਲ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਚਮੇਲੀ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਤੇ ਚਾਲ ਹੰਸਣੀ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਮ੍ਰਤਾ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚੱਕਰਾਏ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕਨਿਆ, ਜਾਏਜ਼ਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਚਲਾਉਂਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਥੱਲੇ ਕੀਤੇ, ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਲੱਗੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਜੈਸੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਾਣੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ! ਸਾਡੀ ਕੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋਈ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਿਰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ!" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਲਜਜਤ ਤੇ ਡਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਰਥੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚਾਲਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਦਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਹਾਥੀ, ਰੱਬ, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਠ, ਬੈਲ, ਗਧੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਰਾਜੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਖੋਹ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੇ— "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸ਼ੌਰੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਨਸੀਬ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਾਏ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ (ਜਬਰਨ) ਵਿਆਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਵਚਨ ਲੈਣ ਲੱਗਾ— "ਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਕਦਾਪੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ!" "ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸਟ ਗਵਾਲੇ ਦਾ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੰਗ ਮਾਰਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, "ਰੁਕ, ਰੁਕ!" ਤੇ ਇੱਕ ਰਥ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ ਜਾ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਾਜ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ!" "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਦੜ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਚੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਹੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਚਲਾਕ ਯੋਧਿਆ!