ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਿਕਲੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਹੀ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਸੀ ਸਿਪਾਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਡੋਲ, ਸੰਗ, ਝੰਜ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਭੱਟ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਇਸ ਧਨਵੰਤ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਵਾਰੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਧੰਨਕਿਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਕੱਪੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਗਹਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਦੀਵੇ ਲਗਾਏ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਲੂਣ, ਪਕਵਾਨ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੜਾਊ ਅੰਗੂਠੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਿਹਰਾ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਜੜਾਊ ਕੰਮਰਬੰਦ, ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਉਰਜਾ, ਵਲਾਂ ਹੇਠੋਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈਆਂ—ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਚੰਬੇਲੀ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਮੋਹਣੀ ਚਾਲ ਹੰਸਣੀ ਵਰਗੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੂਰਮੇ, ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਸਨ, ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਉਸਦੇ ਨਮ੍ਰ ਹਾਸੇ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹਥੋਂ ਸੁੱਟ ਬੈਠੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ, ਪਰਸ਼ਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਵਾਲ ਪਾਸੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੀ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗੀਦੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕੇ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਕ ਉਠੇ, "ਹਾਏ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮਾਹਿਰ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹੇਠ ਕੁਰਲੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਰੁਕਮਣੀ ਲਜਜਤ ਤੇ ਡਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਦਲ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਨੇਹੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦਿਆਂ, ਗਦ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਰਥੀਆਂ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ, ਹਾਥੀ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੰਨੀਆਂ, ਮੋਰਨੀਆਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਹਾਥੀਆਂ, رانਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਖੱਚਰਾਂ, ਉੰਟਾਂ, ਬੈਲਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—ਇਹ ਸਭ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਰਾਜੇ ਮੂੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਛਿਨ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ, ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਲਕੜ ਦੀ ਪਤਲੀ ਉਸਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਕੋਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੁੱਖੀ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। "ਹੁਣ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਚੇ-ਖੁੱਚੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰਾਖਸਸ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੁਕਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੰਪਦੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਜੇ ਤਕ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਆਵਾਂ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘੋੜੇ ਦੌੜਾ! ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ!