ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਆ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਆਖਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਅਚ੍ਯੁਤ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਧਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰੁਕਮਣੀ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕੰਵਲ ਚਰਨ ਹੀ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਜੂਦ ਵਾਲੇ ਰਾਜਸੀ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਜੋ ਬਕਤਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਡੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਝੰਜ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਰਾਣੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਕੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਲਈ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ, ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਾਰਡ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਕਾਰ ਤੇ ਦੂਤ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਮਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣੇ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਲੂਣ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਗਈਆਂ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਜੜਿਤ ਅੰਗੂਠੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਚਿਹਰਾ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਾਵਲਾ ਰੰਗ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨਜੜਿਤ ਬੇਲਟ, ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਉਰ, ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਓਹਲੇ—ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ, ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੁਖੜੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਕੋਮਲ ਕਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੋਰਣੀ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਉਸਦੀ ਲਾਜਵਾਬ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਟ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਭਾ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਵਲ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਥੱਲੇ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ, ਉਸਨੂੰ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਜੈਸੇ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਘਮੰਡੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆਉਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕੇ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ! ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋ ਗਈ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਗੋਲ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ।" ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਉਹ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਲਜਜਤ ਤੇ ਡਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰੇ! ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕੇ, ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਘੋੜੀ-ਸਵਾਰ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੁੰਡਿਆਂ, ਤਾਜਾਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਕਮਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, رانਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਖਚਰਾਂ, ਊਟਾਂ, ਬੈਲਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ—all ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਖੋਹ ਬੈਠੇ ਪੁਰਖ ਵਾਂਗ, ਚਾਨਣ ਗੁਆ ਲੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੀਨ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ! ਇਹ ਸੋਗ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੀ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ।" "ਸਤਾਰਾਂ ਦਿਨ ਮੈਂ ਸ਼ੌਰੀ ਕੋਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਤਾਈਂਤੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਖੁਸ਼, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਭੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਪਾਸਾ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਦ ਸਮਾਂ ਸਾਡੀ ਪੱਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਜਰੂਰ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ, ਵਿਜੇਤਾ ਤੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ-ਭਾਵਾਂ ਤੱਕ, ਪ੍ਰੇਮ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।