ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਪੁੱਤਰ, ਸਵੈਯੰਵਰ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵੀ ਸੁਣਾਏ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਵੈ-ਵਿਵਾਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੰਬੰਧੀ ਕਹੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਮਿਠਿਆਈਆਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਆਵਾਸ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਤਿਥਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਬਲ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਛਿਤ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਵਿਦਰਭ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਪੂਜਾ-ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਚੂਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ।" ਇੰਝ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗਈ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਕੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਹੀ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਖੀਆਂ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਸੀ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਡੰਗਰ, ਸ਼ੰਖ, ਝਾਂਝਰ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੇਟ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਇਤਰ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਗਹਣੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ, ਵਧਾਈਆਂ ਗਾਉਂਦੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਵਾਦੀ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲਛਮੀ-ਸਮਪੰਨ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਬਣਨ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧੀ ਸਮੱਗਰੀ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣੇ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ, ਨਮਕ, ਮਿਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮੌਨ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਸੀ। ਉਹ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨ-ਮੋਤੀ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਚੇ ਸਤਨ, ਤੇ ਰਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਸੀ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਹੰਸਣੀ ਵਰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੋਈ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਮਾਮ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਤ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰਿ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਂਏ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਰਥ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਗੁਆਚਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ! ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਮ ਗਈ! ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੂਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੰਦੀਆਂ ਕਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਹਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਕਮਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਕਮਲ ਨੈਨੀ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਭਰੀ ਫੌਜ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਗਦਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਚਾਲਕਾਂ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ, ਹਥੀਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਮੋਰ ਪੱਗਾਂ ਤੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਰਥਾਂ, ਹਥੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਖਚਰਾਂ, ਊਠਾਂ, ਬੈਲਾਂ, ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਕੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਛਿਨ ਲੈ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਉਦਾਸ, ਤੇਜਹੀਨ, ਉਤਸ਼ਾਹਹੀਨ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਦਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਕਠਪੁਤਲੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨੱਚਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੀਵ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।