ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ (ਰੁਕਮਣੀ), ਜਦੋਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਸਵਯੰਵਰ ਬਾਰੇ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਸੰਗੀਤਕ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਉਹ ਮਧੂ, ਦੁੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਿਵਾਸ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਤਿਥਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਮਰ, ਦਲ-ਬਲ ਅਤੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿਰਫ ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੀ, ਨਿਰਮਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਭੀਸ਼ਮਾ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਚੁਤ, ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵੈਲੀ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਦਲ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਤਨਾ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਰਾਜ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਜਦੇ ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਝੰਕਾਰ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਬੀਨ-ਬਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ, ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਲੈ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਵਾਦਕ, ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਵੰਸ਼-ਵਰਨਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣ-ਗਾਵਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੁਤੀ-ਸੂਤ ਵੀ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਯੁਕਤ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ, "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਭਾਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ," ਕਿਹਾ। ਸੁਗੰਧੀ ਪਦਾਰਥ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਗਹਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਲਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਸਤੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਮਕ, ਪਕਵਾਨ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾ, ਫਲ, ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾ-ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ; ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਚੁਪ-ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਜਵੇਰੀ ਉਂਗਲੀ-ਦਾਨਾ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਆਈ। ਉਹ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਮੁਖ-ਮੰਡਲ 'ਤੇ ਕੰਡਲ-ਕੁੰਡਲ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਜਵੇਰੀ ਕੰਡਲ, ਉੱਚੇ ਸਤਨ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪੇ ਨੈਣ, ਦੇਵ-ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਬਿੰਬਾ-ਫਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ होंਠ, ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਹੰਸ-ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ, ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਗਨ, ਮੂਹ-ਮੂਹ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਮਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਲਜਜਤ ਨੈਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਮੋਹ-ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰੁਕਮਣੀ, ਰਾਜ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਵਲੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਸੇ ਤੱਕੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਰਥ 'ਤੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜੱਕਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਘਮੰਡੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਗੁਆਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚੀਲ-ਚੀਲ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਮ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਿਰਣ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਹਥਿਆਰ ਲਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ, ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤਣੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਬਰਸਦੇ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ-ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਲਜਜਤ, ਡਰ-ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਮੁਸਕਾ ਕੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਕੰਵਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਕਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਗਦ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਘੋੜੇ-ਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਕੰਡਲ, ਮਕੁਟ, ਪਗੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਹਾਥੀ, ਪੱਟ, ਪੈਰ, ਘੋੜੇ, ਖਚਰ, ਊਠ, ਬਲਦ, ਗਧੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰ — ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਖੇ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਰਾਜੇ, ਮੋੜ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਲੁੱਟ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥੱਕਾ-ਮੁੱਕਾ, ਚਮਕ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੂਨ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਇਹ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ! ਸਰੀਰ-ਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ-ਹਰਨ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਤੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਵਿਆਹ, ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਪਿਆਰ, ਨਮਰਤਾ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ, ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ।