ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਅਾਹ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬੀਤ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ: "ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ? ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਜ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਉਠਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹੁਣ ਹੱਥ ਫੜਨ ਤੋਂ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਸਮਝਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨ ਤਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ, ਨ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਨ ਗੌਰੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠ ਗਈ। ਜਦਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬਾ ਜੰਘ, ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ, ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਏ ਹੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਕ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਸੁੱਚੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨ-ਭਾਵਣੇ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜੁਬਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: "ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਾਡੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਚੂਤ ਜੀ, ਵਿਦਰਭ ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਬੰਨ੍ਹ ਗਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਚਲੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਖੀਆਂ, ਤੇ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਜਸੀ ਸਿਪਾਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਝੰਜ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਢੋਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜ-ਕੁਆਰੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ, ਰਾਜ-ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਰਿਤ੍ਰ-ਵਿਦ, ਕੁਲ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸੁਨੇਹਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮਾਤਾ-ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀਆਂ, ਮਾਂ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" ਸੁਗੰਧੀ ਸਮੱਗਰੀ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਦੀਵੇ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੂਣ, ਪੂੜੀਆਂ, ਪਾਨ, ਹਾਰ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਗਈਆਂ। ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਨ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਵਿੱਚ ਜੜਾਊ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਚਿਹਰਾ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਜੜਾਊ ਪੱਟਾ, ਉੱਚੀ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਜੁੜੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਨੈਣ ਓਹਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਚੰਬੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਹੰਸਣੀ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲੀ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੂਹਤਾਜ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਕਮਣੀ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਓਹਲੇ ਕੀਤੇ, ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦਕਿ ਰਾਜ-ਕੁਆਰੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਾਧਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਜਕਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮਾਣੀ ਰਾਜੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿ ਗਏ: "ਹਾਏ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਮ! ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਹਿਰਣ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਾਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।" ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਦੇਖੇ, ਯਾਦਵ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਦੂਗਰ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਸਮੇਤ, ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਡਰੋ ਨਾ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਇਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ, ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।