ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਾ-ਸਾਮਾਨ ਅਤੇ ਰਥਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਤਿਆਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਗਏ ਹਨ। ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਕੁੰਦਿਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਤੋਂ ਹਿਚਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਕismet ਮਾੜੀ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਜੰਘ, ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੰਕੇਤ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਸੰਬੰਧੀ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਵੀ ਸੁਣਾਏ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯੋਗ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਹਿਦ, ਦੁੱਧ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਯਥੋਚਿਤ ਆਤਿਥਯਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਮਰ, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭਾ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਸਿਰਫ਼ ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਵਰ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਚੂਤ, ਤੂੰ ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਸੈਨਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਚਿੱਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਾਵਾਂ, ਸਹੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਸੀ ਸੈਨੀਕ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਝੰਜ, ਤੂਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਦਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ, ਗੀਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਭੱਟ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਕ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਸਮਪੱਤੀ ਸੀ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਵਰ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।" ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੂਣ, ਪਕਵਾਨ, ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਹਾਰ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਦਾ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿਚ ਨੌਕਰਾ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਗ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੁਖ ਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ ਤੇ ਜੜਾਉ ਕੰਡਾ, ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਉਰ, ਅਤੇ ਨੈਣ ਲਟਾਂ ਹੇਠ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਸਕਾਨ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਠ, ਚਮਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਹੰਸਣੀ ਦੀ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਜੇ, ਉਸਦੇ ਮਧੁਰ ਹਾਸ ਅਤੇ ਲਜਜਾ ਭਰੇ ਨੈਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਆਪਣਾ ਸੌੰਦਰ्य ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਅੰਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਗਵਾਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ—ਚੀਕ ਪਏ: "ਹਾਏ! ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋ ਗਈ! ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿਰਣ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।