ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਾਸਤੇ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਾਸਤੇ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਆਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਫੌਜੀ ਜਥਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਲੜਾਈ ਦਾ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੰਭਾਵਤ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤਾਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੇਤ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ—ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ: "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ; ਪਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" "ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਤੋਂ ਹਿਚਕਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਖਰਾਬ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਨਾ ਗਿਰਿਜਾ, ਨਾ ਸਤੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ, ਬਾਂਹ ਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਆਹ-ਸੰਬੰਧੀ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਏ, ਸੰਗੀਤ ਵਾਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਧੂ, ਦੁੱਧ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨਚਾਹੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਆਤਿਥੀ ਕਰੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ-ਜੋ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਪਟਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੌੜੇ-ਦੌੜੇ ਆਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ ਸਨ—"ਸਿਰਫ਼ ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ—"ਜੋ ਕੁਝ ਭਲਾ ਕਰਮ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜਿਆ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਕਬੂਲ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਧਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੈਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਾਵਾਂ, ਸਹੇਲੀਆਂ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਸੀ ਸਿਪਾਹੀ, ਜੋ ਬਕਸਾ, ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖੜੇ ਸੀ। ਡੋਲ, ਸੰਗ, ਝੰਜ, ਨਫੀਰੀਆਂ, ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਗਹਣੇ ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਭਟ, ਚਰਿਤ੍ਰਕਾਰ ਤੇ ਘੋਸ਼ਕ ਵੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਨੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਧਨ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ—"ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਭੋਜਨ, ਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੂਣ, ਪੂੜੀਆਂ, ਪਾਨ, ਹਾਰ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮੌਨ ਵਰਤ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਜੜਿਆ ਛੱਲਾ ਸੀ। ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕਣਕਣੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸਾਵਲੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਕਮਰ ਤੇ ਮੋਤੀ ਜੜਿਆ ਕਰਧਨੀ, ਉੱਚੀ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਗੁੰਮੜ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਓਹਲੇ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਮਾਇਆ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੰਦ ਚੰਬੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਚਾਲ ਹੰਸਣੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੀਰ ਸਨ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਲਜਜਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਦਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾਪਣ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਉਣ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਓਲਟੇ, ਪਾਰਸ਼ਵ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।