ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬੜੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਫੌਜਾਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ—ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਕੁੰਦਿਨਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ 'ਚ ਵਸਾਇਆ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਅਤੇ ਚੇਦੀ-ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ। ਉਹ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਿ ਜੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਗੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੜਾਈ ਦੀ ਉਮੰਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਰਾਲਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਆਸ਼ੰਕਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਕੁੰਦਿਨਾ ਵੱਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ। ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ। “ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤੀਜੀ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ; ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸ਼ਾਇਦ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੁਣ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮੰਦ ਹੈ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ Bride ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਨ, ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਸੁਭਾਅਮਣੀ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਚੀ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਯੋਗ ਆਦਰ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ, ਦੁੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾਵਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਆਤਿਥਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਮਰ, ਦਲ-ਬਲ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। “ਸਿਰਫ਼ ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਾਡੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਲਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚਿਤ Mukunda ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਸੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਕਸ, ਹਥਿਆਰ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਡੰਗ-ਡੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਮੰਜੀਰੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ, ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਚ-ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ, ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਲਾਹ-ਸਰਾਹ ਕਰਕੇ, Bride ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰਕਾਰ, ਵੰਸ਼-ਵਰਨਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੂਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅੰਬਿਕਾ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।” ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਗਹਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਲੂਣ, ਪੂਰੀਆਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਚੜ੍ਹਾਵੇ Bride ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਵੀ ਦਿੱਤੀ; Bride ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, Bride ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਣ-ਝੂਮਕਿਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਰਤਨ-ਕਮਰਬੰਦ, ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਕ, ਅਡੋਲ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠ, ਚਮਲੀ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਹੰਸ-ਚਾਲ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ, ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਜੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।