ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤਿਲ-ਗੁੜ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੰਡੀਨਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਕੁੰਵਰੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਵਿਰੋਧੀ ਯਤਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁੰਵਰੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਲੈ ਕੇ ਕੁੰਡੀਨਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਪਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ; ਪਰ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾ ਅਜੇ ਆਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੁੜ ਆਇਆ ਨਹੀਂ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਵਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਲਈ ਠਹਿਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੰਵਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਅੰਜਾਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ bride ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ران, ਬਾਂਹ ਅਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਸੁਭ-ਵਚਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੰਵਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੁਚੱਜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਕਹੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਜਾਣੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਪਤ੍ਰੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਾਜਾ-ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ, ਦੁਧ, ਸੁੱਚੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਣ ਲੱਗੇ। "ਸਿਰਫ ਰੁਕਮਣੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਭੀਸ਼ਮਾ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਸਹੀ ਵਰ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ; ਅਚ੍ਯੁਤ, ਵਿਦਰਭ ਕੁੰਵਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਨੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਤੇ ਕੁੰਵਰੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਚਲੀ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਪੈਦਲ ਚਲ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ-ਚਲਦਿਆਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਆਪਣੇ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਕਸ-ਬੰਦ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਜਦੇ ਡੰਕੇ, ਸੰਖ, ਝੰਜ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਨਾਲ ਵਜਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ, ਗੀਤ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਣੇ ਗਾ ਕੇ, bride ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਕ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ। ਗੁਣਵਾਨ ਕੁੰਵਰੀ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਵਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਮਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਭ-ਵਿਕਾਰ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।" ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਲੰਬੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਲੂਣ, ਪੂੜੀਆਂ, ਪਾਨ, ਹਾਰ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ bride ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ; bride ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਚੁਪ-ਰਹਿਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, bride ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥ ਗਹਿਣੇ ਵਾਲੀ ਉੰਗਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਚਿਹਰਾ ਕਣ-ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ, ਕਮਰ ਤੇ ਜੜੀ ਹੋਈ ਕਮਰਬੰਦ, ਉਭਰੀ ਛਾਤੀ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਨ-ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ, ਖੜੀ ਹੋਈ। ਸੁੱਚੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਦੰਦ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਹ bride ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।