ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਹੜੀ ਵੀਰਵਾਨ, ਸੁਚੱਜੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗੀ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੋਭਾ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਹੋ। ਹੇ ਨਰ-ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਓ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਮੜੀ ਜਾ ਕੇ ਨ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਚੇਦੀ ਨਰਪਤਿ (ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ) ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿਓ। ਜੇਕਰ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਾਨ, ਯਗ, ਵਰਤ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ। ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚੋ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ ਆਉ, ਤੇ ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਵਰ-ਦਾਨ ਹੀ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਕੁਲ-ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਪਤੀ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਨਮਾਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਜਨਮ ਲੱਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ) ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਆਖਿਆ— ‘ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੈਰ ਵਜ੍ਹੋਂ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ, ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।’ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਗਲ-ਮਹੂਰਤ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਦਾਰੁਕਾ, ਰਥ ਜਲਦੀ ਜੋੜੋ।’ ਦਾਰੁਕਾ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਬਯ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕ—ਨਾਲ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਨਾਰਟ ਤੋਂ ਇਕ ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਹੱਟੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਝੂਲ ਤੇ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਵੇਂ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਗੁਲਾਬ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਏ। ਰੂਪਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨਵੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰਵਾਏ। ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਅਥਰਵਵੇਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਤਿਲ-ਗੁੜ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਏ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖਾਸ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਹੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿੱਤਰ ਚੇਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਚੇਦੀ ਨਰਪਤਿ ਲਈ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਇਆ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਭ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ), ਜੋ ਭਾਈ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ‘ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਜਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।’ ‘ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਹੁਣ ਹੱਥ ਫੜਨ ਤੋਂ ਹਿੱਕ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।’ ‘ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਨਾ ਗਿਰਿਜਾ, ਨਾ ਸਤੀ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੁਆਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਜੰਗ੍ਹ, ਬਾਂਹ ਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੁਚਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫੜਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਆਹ ਸੰਬੰਧੀ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਏ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।