ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ 'ਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਧਰਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਝੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਆਪਣੀ ਆਦਰ ਭਰੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ! ਕਿਹੜੀ ਭਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ ਤੇ ਸੋਝੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਾ ਚੁਣੇਗੀ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੋਭਾ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਨਰ-ਸਿੰਘ! ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਚੇਦੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿੰਘ ਲਈ ਰੱਖੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਗਿੱਦੜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਨਾ ਜਤਾਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਜੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਾਨ, ਯੱਗ, ਵਰਤ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ—ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਣ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ। ਹੇ ਅਜੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਰਭਾ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਓ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਲੁਕ ਕੇ ਆਓ, ਤਾਂ ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ-ਮੁੱਲ ਹੀ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਰਾਖਸਸ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ—ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਦੀ ਕੁਲ-ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਨਵੀਂ ਵਧੂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਰਜ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ! ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਪਾ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ—ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਲੌ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੁਭ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦਾਰੁਕਾ, ਛੇਤੀ ਰਥ ਜੋਤੋ।” ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੌਰੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਨਰਟਾ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਇਕ ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਤੋਰਣਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਵਾਏ। ਸੁੰਦਰ ਰੁਕਮਣੀ, ਤਾਜ਼ਾ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗੁੜ-ਤਿਲ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲਿਆ ਕੇ। ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਰਹਾਇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੇਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਪੁੱਤ ਲਈ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਝਗੜੇ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ—ਹਾਏ, ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਤੋਂ ਹਿਚਕਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ, ਨਾ ਗਿਰਿਜਾ, ਨਾ ਸਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਧੂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਨ, ਬਾਂਹ ਤੇ ਅੱਖ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਵਚਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।