ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, “ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ?” ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇ’en ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਜੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਓਹਨਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਧਰਮੀ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਓਹਨਾਂ ਲਈ ਝੁਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਹਨ। “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਲਾਜ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ। ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਹੜੀ ਭਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਨਾ ਚੁਣੇਗੀ—ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼, ਚਰਿਤਰ, ਸੋਭਾ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ! ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਲਈ ਭੋਗ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੈਸੇ ਜੈਸੇ ਸੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੱਕਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ! ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਦਾਨ, ਯਜ, ਵਰਤ, ਕਰਮ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪੂਜਨ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ; ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ। ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਰਭਾ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਲੁਕ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੀਦੀ ਤੇ ਮਗਧਾ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੁੱਲ ਸ਼ੌਰ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ: ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਨਵੀਂ ਦुलਹਨ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਨੁਕੂਲ ਨਾਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੌਂ ਜਨਮਾਂ 'ਚ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਮਲ ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹਸਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ: ਧਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚੋਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ—ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੀ ਲਵ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਘੜੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾਰੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ!” ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਰਥ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸ 'ਚ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਨਾਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਨਾਰਤਾ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਇੱਕ ਰਾਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫ਼ ਕਰਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਚੋਣੀਆਂ ਤੇ ਤੋरणਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕਾਂ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੋਕ, ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਘਰ ਅਗਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਏ। ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਨਵੇਂ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਸਮਾ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦुलਹਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ; ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਗੁਰ ਮਿਲੀ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਮਘੋਸ਼ ਰਾਜਾ, ਸੀਦੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਯੋਗ ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ। ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਾਸਥਾਨ 'ਚ ਵਸਾਇਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ਲਵਾ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਤੇ ਸੀਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਸੀਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ। ਸਭ ਰਾਜੇ, ਪੂਰੀ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਟਕਰਾਅ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਪਤਾ ਲਗਾ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਥੇ ਨਾਲ। ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਉੱਚੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। “ਹਾਇ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ; ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ 'ਚ ਹਿਚਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਨਾ ਗੌਰੀ, ਰੁਦਰਾਣੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਜਾਂ ਸਤੀ।