ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ?” ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨੀਂਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਓਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਿਲੇ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਧਰਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇਚਿੱਠੇ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਫਿਰ ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖੈਰ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇੰਝ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਹਰ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ: “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ! ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ! ਕਿਹੜੀ ਭਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਗੀ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗੀ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੋਭਾ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਨਰ-ਸਿੰਘ! ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਲਈ ਰੱਖੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਗਿੱਦੜ ਬਣੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਗਣ ਦਿਓ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਜੇਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ, ਦਾਨ, ਯੱਗ, ਵਰਤ, ਕਰਮ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਣ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ। ਕੱਲ੍ਹ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਉ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੁੱਲ ਹੀਰੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਲੈ ਜਾਓ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ—ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਜੁਲੂਸ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਨਵੀਂ ਵਧੂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ, ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਸੌਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੁਨੇਹਾ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਵੋਹ ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੈਰ-ਵਸ਼ ਰੋਕਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਲੌ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਕਦੋਂ ਹੈ।” ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦਾਰੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜਲਦੀ!” ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਨਾਰਟ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਹਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਝਾਲਰਾਂ ਤੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੁਰਖ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਵਧਵਾਏ। ਕੁੜੀ ਨੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਜਾਵਟ ਕਰਾਈ। ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤੇ। ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹ ਦੋਸ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗੁੜ ਮਿਲਿਆ ਤਿਲ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਆਇਆ। ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਿਹੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਸ਼ਲ੍ਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਅਤੇ ਚੇਦੀ, ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਆਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਕੁੜੀ ਲੈਣ ਦਾ ਪਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਕਿ ਜੇ ਯਾਦਵ ਆਏ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਓਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਝਗੜੇ ਦਾ ਡਰ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਲੈਣ ਗਏ ਹਨ। ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਮਾ ਜੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ—ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, “ਹਾਏ! ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਯਤਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਘਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।