ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਣਹਿਰੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲੇ ਜਿੰਨਾ ਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗੁਣੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੰਨੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਹੜੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ? ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੰਸ਼, ਸੁਭਾਅ, ਸੋਹਣਾਪ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਗੀਦੜ ਚੱਕ ਲੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਭਗਵਾਨ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਯਗ, ਵਰਤ, ਰੀਤ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਣ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ। ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭਾ ਆਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਵਰਨ ਦਿਲੇਰੀ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਆਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡੀ ਜੁਲੂਸ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਵੀ ਵਧੂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹਾਂ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵਿਦਰਭਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਵੈਰ ਵੱਸ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਮਲ ਸੋਹਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਮ ਦੀ ਲੌ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਵਰਨਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦਾਰੁਕਾ, ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਦਾਰੁਕਾ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ—ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ, ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ—ਨਾਲ ਰਥ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਨਾਰਟ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਾਈ ਹੋਈ, ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਚਟਕਮਕ ਝੰਡਿਆਂ, ਬੈਨਰਾਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹਾਰ-ਫੁੱਲ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਤਰੇ ਤੇ ਆਗੁਰੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਬੁਲਾਏ। ਸੋਹਣੀ ਰੁਕਮਣੀ, ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਚੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ-ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗੁੜ ਮਿਲੀ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਦਮਘੋਸ਼, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ। ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਤੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੇਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰ ਦੇ ਮਿਤਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲਈ ਲੈਣਗੇ, ਤੇ ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਗੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਭਗਵਾਨ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ, ਭਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਜੰਗ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ—ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਗਤਿ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।