ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵੜਿਆ-ਵੜਿਆ ਗੀਤ ਸੁਣੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਵਰ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਉੱਚਾ ਚਰਿਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਏਗਾ। ਪਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਹੀ ਵਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਗੰਭੀਰ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਕਮਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਦੇਖੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਇੰਝ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਆਰਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਰਤਵੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇ’en devta da swami vi, agar asantusht ho, duniya-duniya vich phirda hai; par jo santusht hai, oh bina kuch rakhde, bina kisi chinta de aram naal sutta rehnda hai. Main apna matha sirf ਓਹਨਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੱਸੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਤੇਰੇ ਗੁਣ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਅਚਲ! ਤੇਰੀ ਮੂਰਤ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇਰੇ ਉਤੇ ਮੋਹ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਹੜੀ ਉੱਚ ਘਰ ਦੀ, ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਨਾ ਚੁਣੇ—ਤੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਚਰਿਤਰ, ਸੋਹਣੇਪਣ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ!” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਰਾਜਾ ਚੇਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਏ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਗਿੱਧ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ—ਦਾਨ, ਯজ্ঞ, ਵਰਤ, ਕਰਮ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ।” “ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਆਵੇਂ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਲੁਕ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ-ਮੁੱਲ ਵਿਰਤਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੰਗ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ: ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਨਵੀਂ ਦुल੍ਹਨ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ।“ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਸੋਚੋ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਯਗਨ ਦੀ ਲਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੋਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹਕ ਦਾਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦਾਰੂਕਾ, ਜਲਦੀ ਰਥ ਜੋੜ।” ਦਾਰੂਕਾ ਨੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਨਾਰਟ ਤੋਂ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਬੈਨਰ ਤੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗੁਰੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿਆਪ ਰਹੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰਵ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਏ। ਸੁੰਦਰ ਰੁਕਮਣੀ, ਨਵੀਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਮਾ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਲ੍ਹਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦੱਖਲ ਸੀ, ਨੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਗੁੜ ਮਿਲੀ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਉਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਤੇ ਚੇਦੀ ਤੇ ਪੌਂਡ੍ਰਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੁੜੀ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਗੇ।