ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਸਕੇ? ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੈਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹਨ—even ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭੀ: ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੂ, ਰੁਕਮਕੇਸ਼, ਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ। ਰੁਕਮਣੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀਮਤਾ, ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਖਿਆ। ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਛੱਡੀ, ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਤਨਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੈ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੋਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੁੱਤਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤੋਖੀ, ਧਰਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਨਮਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਗੱਲ ਹੈ ਜਾਂ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਲੇਜ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਹੜੀ ਭਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਨਾ ਚੁਣੇ—ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਪ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਿੰਘ ਸਰੀਖੇ ਨਰ!” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਲਈ ਰੱਖੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਗਿੱਦੜ ਵਾਂਗ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ (ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ) ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਵੇ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਵਰਤ, ਪੂਜਾ, ਦੇਵ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ।” “ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਵਰਨ ਗੁਣ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲੈ।” “ਜੇ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰਖਵਾਲੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਸੁਣ: ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਨਵੀਂ ਵਧੂ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਜਨਮ ਲੱਗ ਜਾਣ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਕਰੋ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: “ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਰੁਕਵਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਮੰਗਲ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾਰੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋਤ।” ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ ਨਾਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋਤਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਨਰਟ ਤੋਂ ਵਿਦਰਭ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕੁੰਡਿਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਕਿ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਤਾ ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਲੋਕ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰੂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਰীতি ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਮੰਗਲ ਪਾਠ ਕਰਵਾਏ। ਸੁੰਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੋਮ ਕੀਤੇ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਗੁੜ ਮਿਲੀ ਤਿਲ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਮਘੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਫੌਜ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ—ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।