ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਪਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਦੌੜ ਕੇ, ਥਕ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲੱਭੇ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਆਏ। ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਮਗਧ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ), ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦਾ ਨਵੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮੇਸ਼ ਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਮਣੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁਣ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਚਰਿਤਰ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਵਧੂ ਹੈ। ਪਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰਵਾਲੇ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਇਹ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕੰਨੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਕਮਣੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦਵਾਰਪਾਲਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—"ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੁੱਤਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗੁਣਵਾਨ, ਹੰਭਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸੁਣਾਇਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਮੋਹਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਹੜੀ ਭਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਨਾ ਚੁਣੇਗੀ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤੁਲ ਹੋ, ਵੰਸ਼, ਚਰਿਤਰ, ਸੋਭਾ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ-ਪਦਾਰਥ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਨਰ-ਸਿੰਘ!" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਘ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹਵੇ ਭੋਜ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ ਵਾਂਗ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।" "ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਵਰਤ, ਰੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ; ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ।" "ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਰਭ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਓ, ਲੁਕ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੰਗੀ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਵੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ: ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕੁਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਨਵੀਂ ਵਧੂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਨਮੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਛੱਡ ਦੇਵਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹਨ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ। ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਕਰੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋ ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ, ਯਾਦਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ—"ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਤੀਂ ਸੁੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰੁਕਮਣੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।" "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚੋਂ, ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।