ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਬਦਰੀ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀਆਂ ਦੁਆਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜੋ ਯਵਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰਬਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੌਲਤ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤੇਈ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਡਰ ਰਹੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਤਕ ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਤੁਰਨ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਉੱਚੇ ਪਰਵਤ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਰੇ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਮਗਧਾ ਨੂੰ ਲੌਟ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਵੀ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਔਖਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੂਲਹਨ ਬਣਾਇਆ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ? ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।" ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮਕੇਸ਼, ਅਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਤੀ ਸੀ। ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਜਸ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਪ, ਅਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?" "ਜਦ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨੀਂਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ! ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਘਰ ਦੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੁੜੀ ਲਈ, ਜੋ ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੋਹਣਪ, ਗਿਆਨ, ਉਮਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਘ ਲਈ ਰੱਖੀ ਭੇਂਟ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ ਵਾਂਗ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ! ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ-ਭਗਤੀ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਵਰਤ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਣ, ਨਾ ਕਿ ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ। ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਅਜੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਦਰਭ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਵੇਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਲੁਕ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਗਧ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਬਲ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੰਥੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਮੈਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸੁਣ: ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਨਵੀਂ ਵਧੂ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਭਾਵਨਾ-ਭਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।