ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ, ਘੁੰਮ ਫਿਰ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੀ ਕਦੇ ਨ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਯੋਧਿਆ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ, "ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਵੇਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।" ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਲੋਭ-ਮੋਹ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਦਵੈਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਪਸ ਯਵਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌਲਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ—ਜੋ ਚੋਵੀ ਤੇਨ لشਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸੀ—ਆ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਪੈਰਾਂ ਹੀ ਪੈਦਲ ਤੁਰ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਕਾਫੀ ਦੌੜਣ ਅਤੇ ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਢਲਾਣ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਆਰਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਲਤ ਫਹਿਮੀ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮਗਧ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਹਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ, ਵੈਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਣਮਾਪ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਇਆ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਹਨ—even ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਕਥਾ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮਕੇਸ਼, ਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮੀਣੀ ਭੈਣ ਰੁਕਮੀਣੀ ਸੀ।" ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ੌਰੀਅ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੁਟੰਬੀ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਨੀਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈ, ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੁੱਤਦਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਝੁਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨੇਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮੂਰਤ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।