ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸ—ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਮਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਕਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਡਰ-ਰਹਿਤਤਾ, ਅਮਰਤਾ, ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਿੰ।” ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟਲ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਦਿੰਤੀ ਗਈ, ਤੂੰ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁੜ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਵਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਤੁਰ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਟਲ ਰਹੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਯੋਧਾ ਦੇ ਫਰਜ 'ਤੇ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇਗਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਅਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੀਨ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਦਰੀ-ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਦੁਇਤਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਯਵਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰਤਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੌਲਤ, ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਿਆਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ 23 ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਦੋ ਮਾਧਵ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਡਰ-ਰਹਿਤ, ਪਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਮਗਧ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਹੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਦੌੜ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਇਕ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ—ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ—ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਕੂਦ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੋਵਾਂ ਦੁਵਾਰਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਮਗਧਾ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਨਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਭਗਵਾਨ, ਵੀ ਵੈਦਰਭੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਲਿਆਇਆ?” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।” ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮਕੇਸ਼, ਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵਾਨ ਭੈਣ ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ।” ਰੁਕਮਣੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਬਹਾਦਰੀ, ਗੁਣ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਸੁਣਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਚਰਿਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਵੇਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੁਕਮਣੀ ਬੜੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਦਵਾਰ ਰਾਖਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਪਰੀਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਧਰਮ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ: “ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਫਰਜ 'ਤੇ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਝੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।