ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਾਮਸ, ਰਜਸ ਤੇ ਸਤਵ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਹੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਸ ਆਦਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਤਮਾ! ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਓ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਜਾਣ ਲੈ, ਇਹ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਡੋਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਜੰਗੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮੇਂਗਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਂਗਾ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਟੁੱਟ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਮੋਹ-ਸ਼ੰਕਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਦੁਆਲਤਾ ਸਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਯਵਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿੱਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੌਲਤ ਗਾਈਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ ਤੇ, ਜਰਾਸੰਧ—ਜੋ 23 ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ—ਆ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਡਰ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਿਡਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਪੈਦਲ ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਮਗਧ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਦੂਰ ਤੁਰ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ ਦੱਸ-ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਪਏ। ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ-ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ 'ਦੁਆਰਕਾ' ਲੌਟ ਆਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਮਗਧ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆ। ਫਿਰ ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਵੈਦਰਭੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ—ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਇਉਂ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਤੁੱਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਣ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਦਾ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਹਨ।" ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਕ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮੇਸ਼ ਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮੀਣੀ ਭੈਣ ਸੀ ਰੁਕਮਣੀ।" "ਜਦੋਂ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਯਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਜੋਗ ਸਮਝਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀਮਤਾ, ਚਰਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।" "ਜਦ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।" "ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਵਰਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਾਇਆ ਤੇ ਉਹਦੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹਨ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਛੁਹੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਧਰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?' 'ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।