ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਹੋਵੇ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ," ਅਤੇ ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤਸੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਮਸਤ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰਾਜ ਦਾ ਮੋਹ ਆਪੇ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਕਿਉਂ ਲਵੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ, ਅਤੇ ਸਤਗੁਣ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਦਵੈਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ। ਇਥੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਨੰਤ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਭਯਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵਰਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਦਵੈਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਲੋਕ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਾਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਣ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਦੇ ਡਿਗੇ ਨਾ। ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲੀਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਮੋਹ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਸਮਾਨ ਸਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਮੁੜ ਯਵਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦ ਦੌਲਤ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਈ ਸੈਨਾ-ਦਲ ਸਨ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖੀ ਚਾਲ ਅਪਣਾਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਹ ਡਰ ਰਹੇ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦੇ, ਪਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਪੈਦਲ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਗਏ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਦਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਦੌੜ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਥੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣਾ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਲੱਭੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖੇ ਜਾਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਗਧਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਅਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਤਾ ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਕੇ ਲੈ ਆਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਮਧੁਰ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇਕ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਜਨਮੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੈਤਿਕ, ਸੁਭਾਵਕ ਧੀ ਸੀ ਰੁਕਮਣੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ੌਰ੍ਯ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਯੋਗ੍ਯ ਵਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਕਿ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਦਫ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅੰਦਰ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਵਰਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।