ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ "ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ" ਆਖਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗੰਦ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ, ਜੋ ਕਈ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕਾਸ਼, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ," ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋ, ਹੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤਸੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਪਿਆਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਓਹ ਲੋਕ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਕਿਉਂ ਮੰਗੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਤੇ ਚਿੱਤ ਮਾਤ੍ਰ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਛੋਤਾਵੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੜਪ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ ਕੇ ਬਚਾ ਲੈ। ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਆਫਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਪਰਖ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਦਵੈਤ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਮਨ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ; ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖ਼ਸਤੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਅਖੀਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।" "ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਦੁੰਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।" "ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਪਸ ਯਵਨ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦ ਦੌਲਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਲਿਆਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਤੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ 23 ਅਖਾੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਪਲਾਇਨ ਕਰ ਗਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਡਰ ਰਹੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ, ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੁਰਦੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਮਗਧ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਲੰਬਾ ਦੌੜ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।" "ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸੜਦੇ ਢਲਾਣ ਤੋਂ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਗਏ। ਵੈਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਮਗਧਪਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸੜ ਕੇ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮਗਧ ਚਲਾ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਅਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੈਦਰਭੀ ਰੁਕਮਣੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਜੀ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਸੁਆਦ, ਸੁਣ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'" "ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਜਨਮੀ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਰੁਕਮਰਥ, ਰੁਕਮਬਾਹੁ, ਰੁਕਮਕੇਸ਼ ਤੇ ਰੁਕਮਮਾਲੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਮੀਣ ਭੈਣ ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ।'" "ਜਦ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ੌਰੀਰਤਾ, ਗੁਣ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ, ਚਰਿਤ੍ਰ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਹੈ।" "ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਰਭ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।