ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਦੁਖ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਘਰ, ਇਸਤਰੀ, ਪੁਰਸ਼—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਜਨਮ, ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਪਦ-ਪੰਕਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ। ਹੇ ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਧਨ, ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਰਥ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ 'ਰਾਜਾ' ਬਣ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਫੌਜੀ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਿਅਕਤੀਕ ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਤਯੂ, ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, 'ਰਾਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਲ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਤਖਤ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਦਾ ਖਿਲੌਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ’, ਉਹ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤਦ ਉਹ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਰਾਜ-ਮੋਹ ਮੇਰੇ ਮਨੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਜੋ ਸਜਣ ਮਨੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ; ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਧਨ ਵੀ ਲੋੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮੰਗੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਦਵੈਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਦੁਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਸਰੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ; ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ। ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਾਣ-ਅਯਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਘੁੰਮ; ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਰਹੇ। ਯੋਧਾ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ, ਇਸ ਤਪ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਦੁਜਾ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਾਵੇਗਾ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਕੇ, ਇक्षਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਸੰਦੇਹ-ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ-ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਲਤਾ-ਸੁਲਤਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਬਾਰਾ ਯਵਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਾਰਬਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦੁਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦ ਧਨ ਗਊਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ 23 ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਦੋ ਮਾਧਵ, ਮਨੁੱਖੀ ਢੰਗ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੰਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ, ਮਗਧ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ। ਕਈ ਦੂਰ ਭੱਜ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਰਬਤ 'ਚ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ, ਦਸ-ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਨੀਵੇਂ ਆ ਗਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਰਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਗਧ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਰੈਵਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਵਾਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਵੀ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਹ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਸਾਲਵ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਵਾਹ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸਾਲਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਬਣਾਇਆ।