ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਲਨੇਮੀ, ਕੰਸਾ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕ—all were destroyed, and now even this ਯਵਨ ਤੇਰਾ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਮੈਂ—ਭਗਵਾਨ—ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੱਤਾਂ। ਤੂੰ ਪੂਰਵਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ, ਮਹਿਲਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁਲਭ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਨਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਜੈ! ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਸੀ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ। ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ” ਬਣ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ, ਅਚਾਨਕ, ਅਜਿਹੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ” ਕਹਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਲ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਗੰਦ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਭੋਗ ਛੱਡਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਸ ਕਰਦਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ,” ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਅਚਲ, ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤਸੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਮੋਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਸਤਪੁਰਖੀ ਲੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਲੋਕ ਵੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੂਜ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸ ਕਿਉਂ ਕਰੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਤਮੋ, ਰਜੋ, ਸਤੋ ਗੁਣੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਲੇਪ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈਂ। ਇਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ, ਪਛਤਾਵੇ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਾਣ ਲੈ, ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ, ਘੁੰਮ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹੇ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇਂਗਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਪਾ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਲੋਕ, ਪਸ਼ੂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ—all were very small now, ਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਮੋਹ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਮੁੜ ਯਵਨ-ਘਿਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੌਲਤ ਗਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਈ (23) ਫੌਜਾਂ ਸਨ, ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਧੀ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਰਹੇ ਜਿਵੇਂ ਡਰਪੋਕ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ, ਮਗਧ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਲੰਮਾ ਦੌੜ ਕੇ, ਥੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਲੱਭੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਇਹ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਢਲਾਣ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਉੱਤਰ ਆਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਰਖਿਆ ਵਾਲੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਏ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗਲਤ ਫਹਿਮੀ ਨਾਲ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਮਗਧ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਨਰਟ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਭਗਵਾਨ, ਨੇ ਵੀ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਸੁਆਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ।