ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ, "ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਲਨੇਮੀ, ਕੰਸ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਅਣੁਗ੍ਰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪੂਰਵਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਉਤਸ਼ੁਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੰਗ, ਹੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅਣੁਗ੍ਰਹ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਮਰਦੇ, ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਖ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ, ਇਸਤਰੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਸਕਲੰਕ! ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਅਮੁਲਕ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲੇ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਟਕੇ ਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਖੁਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਰਣਹਾਰ ਮਾਨ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸਤਰੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਕਰ ਬੇਅੰਤ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਬਣਿਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਵਧਦੀ ਲਾਲਚ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚਾਟਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਟੱਲ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਮਲ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿਡੌਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਖੇਡ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ,' ਤੇ ਵਧਦੀ ਤਲਬ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਚੂਤ! ਤਦੋਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਣੁਗ੍ਰਹ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਵਸਤੂ ਜੋ ਸੰਤ-ਮਹਾਤਮਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤਾਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਉਹ ਵੀ ਲੋੜਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈਂ। ਇਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਲਬ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ, ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਤਾਨਿਆਂ ਦੀ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ 'ਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਵਰਤਾਨਿਆਂ ਦੀ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੇਰੀ ਇਕਾਗਰ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਰਤਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜੋ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਚਾਹੇ ਪ੍ਰਾਣ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਦਬਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇਂ, ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਫਿਰ। ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਯੋਧੇ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਰਣ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਝ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਅਣੁਗ੍ਰਹ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਪੋਭੂਮੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਖ-ਸੁੱਖ ਦੀਆਂ ਦੁਆਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਤਮ-ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਬਾਰਾ ਯਵਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੌਟੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੌਲਤ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚੂਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਸਨ, ਆ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਯੋਜਨ ਪੈਦਲ ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ। ਕਾਫੀ ਦੌੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਉੱਚੇ ਪਰਵਤ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣਾ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਢਲਾਨ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਏ। ਵੈਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਹੋਏ, ਯਦੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਰਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਮਗਧ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਨਰਟ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਵੈਦਰਭੀ (ਰੁਕਮਣੀ) ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਹੇ ਕੁਰਵੰਸ਼ੀ ਸਰਵੋਤਮ!