ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਜਾਂ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇ en ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਵੀ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ! ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮੌਜੂਦਾ ਜਨਮ ਸੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ (ਵਸੁਦੇਵ) ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਲਨੇਮੀ, ਕੰਸ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਆਦਿ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਘਣੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ! ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਮਰਦੇ, ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘਰ, ਔਰਤਾਂ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਮੋਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦੁਲਭ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ। ਹੇ ਅਜੈ! ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਸੀ ਵਿਭਵ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਮੋਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਮਾਣਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਮੋਹਤਾਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਹੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀੜਿਆਂ, ਮਲ ਜਾਂ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਭੋਗ ਤਿਆਗਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ', ਤੇ ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ! ਤਦ ਉਹ ਸਤਸੰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਪਦ ਤੋਂ ਮੋਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹੋ ਆਰਜ਼ੂ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ! ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਰਲੇਪ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਵਰ ਕਿਉਂ ਮੰਗੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਤਮ, ਰਜ ਤੇ ਸਤੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਦ੍ਵੈਤ, ਸ਼ੁੱਧ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁਖ, ਪਛਤਾਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਉੱਦੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂ, ਘੁੰਮ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਯੋਧਾ ਦੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇਂਗਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਅਖੀਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।” ਤਦ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਮੋਹ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਕਾਲੇ ਸਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁੜ ਯਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੌਲਤ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਕਿ ਤੇਈ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਕਮਲ-ਪਦ ਯੋਜਨਾਂ-ਯੋਜਨਾਂ ਤੁਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਫਾਸਲਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣ' ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਆਏ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਰਖਿਆ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।