ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਜਨਮ, ਕਰਮ ਤੇ ਨਾਮ ਬੇਅੰਤ ਹਨ, ਮਿੱਤਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੈਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਤਿੰਨੋ ਕਾਲਾਂ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਪਰ, ਮਿੱਤਰ, ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਉਤਰਿਆ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕਾਂਸ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਗੁਫਾ 'ਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਚੁਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਏਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਤੇ ਗਰਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਰ, ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧੋਖਾ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਇਹ ਵਿਰਲ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ-ਠਾਕ ਸਰੀਰ ਹੋਣ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤ-ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੂਏ 'ਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ। ਹੇ ਅਜੈ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਭਾਵ 'ਚ ਫਸਿਆ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੁੜਿਆ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ 'ਚ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਬਣਿਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਨਸ਼ੇ 'ਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ, ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ; ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ, ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਕਹਾਇਆ, ਪਰ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੀ ਮਲ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ 'ਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਚਾਹਦਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ,' ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਦੋਂ, ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ ਕਿ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ-ਲਗਾਵ ਹਟ ਗਿਆ—ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕ ਚਾਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ 'ਚ ਜਾਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ-ਵਿਸਤਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਨਿਰਧਨ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਚੁਣੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਨਿਰਗੁਣ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਨੂੰ, ਸਿਮਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੁਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ 'ਚ ਪੀੜਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ; ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਵਰ-ਚੁਣਨ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਪਰਖ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਸ-ਪ੍ਰਸਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਸੰਯਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਫਿਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਯੋਧਾ ਦੇ ਧਰਮ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਤਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼੍ਰਯ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ 'ਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੁਜਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇਗਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮਿਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਸਚਲ, ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਲਗਾਵ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਚ ਲਾ ਕੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ 'ਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ-ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਲਤਾ-ਸਹਨ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁੜ ਯਵਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਰਬਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੁਵਾਰਕਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ 23 ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖੀ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਡਰਾਏ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਈ ਯੋਜਨ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਰ ਗਏ। ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ। ਕਈ ਦੂਰੀ ਦੌੜ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਵਰਸ਼ਣਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ। ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋਨੋਂ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਢਲਾਨ ਤੋਂ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੇ ਤਪ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਵਧੀਅਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।