ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਯਵਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਛਣ 'ਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋਸਤ! ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈ ਖੁਦ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਜਨਮ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਇਕ ਲਕੜੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤਿੰਨੋ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਦੋਸਤ, ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਾ ਲੀਲਾ ਸੁਣ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੇਰਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਸੁਦੇਵ, ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕੰਸ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਅਤਏਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਤਪਰ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਤੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਿਮਰਦੇ, ਕੇਵਲ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ, ਔਰਤਾਂ-ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆਵਾਦੀ ਸੋਚ, ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ, ਧਨ-ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਲਗਨ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਬਣ ਕੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਇਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਲੋਭ ਵਧਦੀ ਗਈ; ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਲ ਦੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਮਲ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਸੁਆਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ, ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹੀ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ', ਤੇ ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਪਰ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਰਾਜਪਦ ਦੀ ਲਗਨ ਮੇਰੇ ਦਿਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ—ਇਹੀ ਤਾਂ ਭਲੇ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਤੈਨੂੰ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਵਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਚਿੱਤਮਾਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ। ਇਥੇ ਮੈਂ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ, ਪਛਤਾਵਿਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ! ਮੈਨੂੰ ਬੇਬਸ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਵਰਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਇਹ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਸੀ; ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਚਿੱਤ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਸੰਯਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ ਘੁੰਮ। ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਾਵ ਰਹੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਯੋਧਾ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸਰਨ ਲੈ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਬਦਰੀ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਬਾਰਾ ਯਵਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਤੈਈਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਰਹੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਪਰ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੌਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਗਧ ਦਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।