ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਹਾਂ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਥਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੁਰਿਤਿਆਂ ਕਰਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦুশਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਵਿਖੇ ਹੋਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀ ਉਜਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਵਧੀਕ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਣਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਸਕਰਾ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ, ਤੇ ਨਾਮ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਸਤ; ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਕਦੇ ਗੁਣ, ਕਰਤਬ ਜਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਤਿੰਨੋ ਕਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੱਭਦੇ-ਲੱਭਦੇ ਕਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮੌਜੂਦਾ ਜਨਮ ਸੁਣੋ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕਾਂਸ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹੁਤ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਚੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।" ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ, ਨਾਰੀ, ਤੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧੋਖਾ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ! ਜਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੀ ਕੂਏ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਜੈ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਸਰੀਰਕ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਲਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਬਣਿਆ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਖੋਜ; ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਗੁਮਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਮੌਤ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਲੀਕ ਚੁੰਦੀਆਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ।" "ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਦ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਤਪ ਵਿਚ ਸਥਿਰ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ,' ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਜਦ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤਦ ਉਹ ਸਤਸੰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ, ਉੱਧੋਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦਾ ਮੋਹ ਮੁੱਕ ਗਿਆ—ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤ ਚਾਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਅਖੰਡ ਰਾਜਵਾਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ?" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਰਜ, ਤਮ, ਤੇ ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।" "ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੁਖ, ਪਛਤਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ—ਲਾਲਚ, ਪਿਆਸ—ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਸ਼ਕਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ, ਅਮਰਤਾ, ਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ।” ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਸਮਝ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਚੌਕਸੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਕ-ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਯੋਗ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਸ-ਪ੍ਰਸਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।" "ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇਂ ਘੁੰਮ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।" "ਯੋਧਾ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਰ, ਇਸ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਅ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸਨੇ ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਘਾਸ-ਫੂਸ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।" "ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਿਰਲਿੱਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਵਤ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।" "ਬਦਰੀ-ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਲਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁੜ ਯਵਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਕੇ, ਬਰਬਰ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਦੌਲਤ ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।" "ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਦੋ ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ) ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।