ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ, ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਪੁਰਖ ਸਿੰਘ, ਅਸੀਂ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, "ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ-ਹੁਣ ਜਗਾਇਆ।" ਜਿਸ ਨੇ ਜਗਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਵੈਰੀ-ਵਿਜੇਤਾ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੋਤ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਗੜਗੜ ਮੀਂਹ ਵਰਗੀ ਗੂੰਜੀ। "ਮੈਂ ਜਨਮ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਨਾਮ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਰ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ। ਉਹ ਇੰਨੇ ਅਣੰਤ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਤਿੰਨਾਂ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਵੀ ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜੀਵਾਰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕੰਸ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਆਦਿਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ ਤੇਰੀ ਤੀਬਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਬੜੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੱਸ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਉੱਤੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।" ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ; ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਸੁੱਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਘਰ, ਔਰਤਾਂ, ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁਲਭ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਘਰੇਲੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਜੈ, ਮੇਰਾ ਸਮਾ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਮੱਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਲਕੁੰਚੀ ਸੋਚਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵਿਅਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੱਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚਾਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਗੰਦ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੌਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਖਿਲੌਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ,' ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਰਾਜ-ਮੋਹ ਅਕਸਮਾਤ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਹਤ ਸਤਪੁਰਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਿਆਗ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਵੈਰਾਗੀ ਵੀ ਲੋੜਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੂਜ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰ ਕਿਉਂ ਮੰਗੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤ੍ਰੈਗੁਣਿਕ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਲੇਪ, ਅਦਵੈਤ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ, ਪਛਤਾਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦਾਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਹਾਰ ਹੈ, ਨਿਰਭਯਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ ਕੇ ਬਚਾ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਤੇਰਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦੀ ਪਰਖ ਸੀ; ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਖੰਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ। ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਚਾਹੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਵਾਸਨਾ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਮੈਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਮਿਲੀ ਰਹੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਧ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ। ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।" ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਛੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਅਸੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਆਵਾਸ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੁਖ-ਸੁੱਖ ਦੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਗਏ। ਜਦ ਇਹ ਧਨ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਅਚੁਤ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਤੈਈਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।