ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਚੁਕੁੰਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿਆਪਕ, ਮੋਹਕ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਰਖਾ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸਾ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਓਹ ਅਤਿ ਵਿਖੇ ਉਜਲਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੈਜਯੰਤ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਮਕਰਾ ਨਕ-ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਂਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋਰ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਦਿਸਦਾ, ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਮਚੁਕੁੰਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋ?" "ਤੇਰੇ ਚਮਕ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਇੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ—ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇੱਛੁਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸ। "ਅਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਚੁਕੁੰਦ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਲੰਬੇ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ-ਹੁਣ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ। "ਤੇਰੀ ਅਸਹਿਣੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਸਕਰਾ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੇਰੇ ਜਨਮ, ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਨਾਮ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹਨ। "ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਣ, ਕਰਤਬ ਜਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਚ ਫੈਲੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਰਤਮਾਨ ਜਨਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। "ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕਾਂਸਾ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ। "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਖਾਉਣ; ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। "ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਚੁਕੁੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਮਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਆਦਰਪੂਰਕ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦੇ, ਸਿਰਫ ਦੁਖ ਤੇ ਦੁਰਭਾਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ; ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ 'ਚ ਘਰ, ਨਾਰੀ, ਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਸਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉੱਦਮ ਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਟਕੇ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੂਏ 'ਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਅਜੈ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਮੋਹ 'ਚ ਮਸਤ, ਮਰਣ ਵਾਲੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ 'ਚ ਲੱਗਾ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। "ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਬਣਿਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ। "ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੋੜੀ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਮੌਤ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚੁੰਨਦਾ। "ਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਰਾਖ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਮਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। "ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਖਤ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਘਰ-ਸੁਖ 'ਚ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ, ਖੇਡ ਦਾ ਵਸਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। "ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਭੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਆਸ ਕਰਦਾ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ', ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। "ਜਦੋਂ, ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਸਤਸੰਗ ਮਿਲਦਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਇਹ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਜੋ ਸਤਪੁਰਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਕਿਉਂ ਮੰਗੇ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦਾ? "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰੇਕ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਸ, ਤਾਮਸ, ਸਾਤਵਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਅਦਵੈਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈਂ। "ਇੱਥੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁਖ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਣ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ; ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਨਿਡਰਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇ ਕੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ। "ਜਾਣ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਪਰਖ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। "ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪ੍ਰਾਣ-ਆਦਿ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਸੰਯਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੁੜ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ। "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਫਿਰ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। "ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ 'ਚ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਤਪ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਦੇ।