ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਯਵਨ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ, "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੂਰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਸੰਤ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ," ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਚੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਲੰਬੇ ਹੋਏ ਸੁੱਤੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਤ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਏ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਉਹ ਯਵਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਯਵਨ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਯਵਨ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਸੀ, ਕਿਸ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੀ? ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤਾ? ਉਸ ਯਵਨ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕੀ ਸੀ?" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਮੰਦਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਮਹਾਨ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਸਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਕਲੇਸ਼ ਛੱਡ ਦੇਵੋ। ਹੇ ਵੀਰ! ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੰਤਰੀ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਮਕਾਲੀ ਪ੍ਰਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੁਣ ਜੀਊਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਕਾਲ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਹੰਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਪਰ ਮੋਖਸ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਇਕੋ ਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਅਬਿਨਾਸੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਯਵਨ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਨਵੰਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸਲੇਟੀ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੈਜਯੰਤ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰਾ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਦਰਸ਼ਨਯੋਗ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਰੌਬਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਸੰਦੇਹ ਭਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੇਤ ਪਾਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਪਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋ? ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜੋਤਿ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਫਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ, ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਲੰਮੇ ਜਾਗਣ ਕਾਰਨ ਥੱਕ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੰਦ ਹੋਈਆਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਵੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤਿ ਇੰਨੀ ਅਸਹਨਸ਼ੀਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਹੇ ਮਹਾਨ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲਣ ਉੱਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਜਨਮ, ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਨਾਮ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ! ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਜਨਮ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਗੁਣ ਜਾਂ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਤਿੰਨੇ ਸਮਿਆਂ 'ਚ ਫੈਲਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਾ ਕੇ, ਅੰਤ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਪਰ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮੌਜੂਦਾ ਜਨਮ ਸੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕੰਸ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਯਵਨ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਰਾਧਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ, ਇਸਤਰੀ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ! ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁਲਭ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ। ਹੇ ਅਜੇਤ! ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ-ਵੈਭਵ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆਪੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਿਆ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਸਮਪਤੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਅਨੇਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ। ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ' ਬਣਿਆ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ' ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਰਹੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਭੁਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਚਾਨਕ, ਹੇ ਮੌਤ! ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਨੂੰ ਚਾਟਦੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।