ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਤੋरण-ਦੁਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ, ਜੋ ਅਣੰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੀਰੋਆਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖੌਹਿਨੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਯਦਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯਦਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਵੈṁ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਇਹ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ—ਯਵਨ—ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯਵਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਬਰਬਰ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦੁਤੀਯ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਯਦਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ, "ਹਾਏ! ਯਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਵਨ ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਘੇਰਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਏ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਨਾ ਸਕਣ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਜਣ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕਿਲਾ-ਨੁਮਾ ਸ਼ਹਿਰ ਰਚਿਆ। ਉਥੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਸਤੇ, ਚੌਕ, ਅਤੇ ਵਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੱਗਾਂ, ਅਦਭੁਤ ਉਪਵਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੁਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਮੋਤੀ-ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਘਰ, ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਸਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨ, ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਵਾਸ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਥੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੇਜ਼, ਮਨ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ; ਧਨਪਾਲ ਨੇ ਅੱਠ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਰਾਜ, ਆਲੰਕਾਰਿਕਤਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਉਥੇ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਵਸਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਨਿਰਅਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੁਆਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਮੀ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਕਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਉੱਚੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੜੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਲੇ ਗਲ, ਨਿਰਮਲ ਮੁਸਕਾਨ, ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਮਕਰਾਕਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਨ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ, ਚਾਰ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ। ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। "ਮੈਂ ਨਿਹੱਥਾ, ਪੈਦਲ ਹੀ, ਇਸਨੂੰ ਪਕੜਾਂਗਾ," ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਯਵਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤਾ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਸਕੇ, ਐਸਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਯਵਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਦਿਸਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ। "ਯਦਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ," ਐਸਾ ਤਾਣ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁਰਖ ਯਵਨ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਫੜ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਾਣ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਯਵਨ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਸੋਚਿਆ, "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸੰਤ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਲੰਮੇ ਪਿਆ ਹੈ," ਉਹ ਮੂਰਖ ਯਵਨ ਅਚੁਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਤ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਬੈਠਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਯਵਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਯਵਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਸੀ, ਕਿਸ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ? ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ? ਉਸ ਯਵਨ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਦੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਸੀ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਰੱਖਵਾਲੀ ਲਈ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਰੋਕੋ।'" "ਹੇ ਮਹਾਵੀਰ! ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਆਸਰੇ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੰਤਰੀ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਮਕਾਲੀ ਪ੍ਰਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੁਣ ਜੀਊਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।" "ਕਾਲ, ਜੋ ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਡੇ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਕੋ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਅਵਿਨਾਸੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ।