ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ। ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਕਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵਾਂ ਵੱਲ ਵੱਡੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਛੁਪੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਤੇ ਭਰਮਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤੀਖੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਤਣਕਾਰ ਨਾਲ ਘੰਮਾਸਾਨ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਮਾਰੀ। ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਢਹਿ ਪਏ। ਉਸ ਦਾ ਚਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردنیں ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਥ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਸਾਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, رانਾਂ ਅਤੇ گردنیں ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਪਏ ਰਹਿ ਗਏ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਚਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਵਰਗੇ ਧੜ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਲ ਜਲਕੰਬੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰੁਕਾਵਟ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਡਰਾਉਣੇ ਭੰਵਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿਉਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਨਿਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅਪਰਾਧ ਗਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲਯ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਰਥ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਦੂਜੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਧਾਰਣ ਨਜ਼ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਰ ਮਿਲੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਗਧ ਵਲਾਪਸ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੁੱਟ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੋਂ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਰਥੀਆਂ, ਭੱਟਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਗਏ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੁਰਹੇ ਅਤੇ ਭੋਪੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਜਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੀ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕੇ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਅਣੰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਤਾਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਜੰਗ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਯਵਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯੋਧੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਯਵਨ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਆ ਪਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਯਵਨ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਨਗਰੀ ਰਚੀ। ਉਥੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ; ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਚੌਰਾਹੇ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਨਗਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਰਖਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਚੰਭਤ ਉਪਵਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੀਨਾਰ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਜ ਪਾਏ ਘਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਮੰਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਪ੍ਰੀਆ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਕਾਨ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਅਤੇ ਪਾਰਜਾਤਕ ਵਿਰਖ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਉੱਥੇ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮਰਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਾਲੇ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ; ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਅੱਠ ਖਜਾਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਉਤਕਰਸ਼ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ, ਜਦ ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ।