ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਲੜਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹਟ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, “ਪਰ ਰਾਮ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਲੜ, ਆਪਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਕਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜੋ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੈਨਾ ਨਾਲ—ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤਾਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਲੁਕੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਰਮ ਛਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਤਾਣ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੂਣੇ ਤੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਥ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਸਾਰਥੀਆਂ ਤੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਤੇ ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਤੇ ਕਚੂਏ ਵਰਗੇ ਧੜ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਲੜੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਗ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਭਿਆਨਕ ਭੰਵਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਗਹਣਿਆਂ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਦ ਯੋਧੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਬਲ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਲੱਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਹਾਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਈ, ਤੇ ਇਹ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਬਰਹਦ੍ਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਮਗਧ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਤਮਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਥਵਾਹਕਾਂ, ਭਟਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬੇਹਤਰੇਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਲੀਰਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਤਾਰਾਂ ਅਖਸ਼ੌਹਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਸ਼ਕਤ ਹੋਏ, ਨੇ ਉਸ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਯਵਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਬਾਰਬਰੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਸੋਚਿਆ, “ਹਾਏ! ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਇਹ ਯਵਨ, ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।” “ਜੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ; ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਵਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਕਿਲਾ—ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ—ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਕਲਾ, ਕਾਰੀਗਰੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਤੇ ਰਸਤੇ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਾਈ ਪੇੜਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਅਦਭੁੱਤ ਉਪਵਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੁਰਜਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੁਰਜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਖਜਾਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਚਬੂਤਰੇ ਉਸਦੀ ਰੋਣਕ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਨ; ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਭੇਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮਰਣ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਾਲੇ, ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ; ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਠ ਖਜਾਨੇ ਭੇਜੇ; ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਉੱਥੇ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਤਕਰਸ਼ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੰਗ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਨਵੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋਇਆ।