ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਸੰਗ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ ਤੇਈ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਦੋਨੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਥੋੜੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਨੋ ਪਹੁੰਚੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਨਿਕੰਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਚਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਝਗੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਲੜ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਉਰ ਦਿਖਾ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਚਮੁਚ, ਵੀਰ ਕਦੇ ਸ਼ੇਖੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਸ਼ਉਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਜਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ, ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਕੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਤਣਕ ਵਜਾਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਥ 'ਚ ਰਿਹਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ گردنیں ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਡਿੱਗ ਪਏ; ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੱਟ, گردنیں ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਚੌਂਕ ਚੌਂਕ ਪਏ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕਛੂਆਂ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਨਦੀਆਂ 'ਚ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਗਏ। ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗੜ੍ਹੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਅਣਗਣੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਡਰਪੋਕਾਂ 'ਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖਿਡਾਰੀ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣ ਅਣਗਣੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ 'ਚ ਵਡਿਆ ਸੀ, ਲਜਜਤ ਹੋਇਆ; ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰਸਤੇ 'ਚ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਾਫ ਮਤਲਬ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ 'ਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਮਗਧ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼-ਮਨ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ, ਭਟਾਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਈ ਗਈ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜੇ, ਕਈ ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜਾ, ਤੰਬੂਰੇ, ਵਾਜੇ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ੁਕ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਜੰਗ 'ਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਅਣਗਣੀ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਤਰਾ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, 'ਚ ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯਵਨ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਬਰਬਰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਦੁੱਤੀਯ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਚਿਆ: "ਹਾਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।" "ਇਹ ਯਵਨ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਕ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਵਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੇ।" ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਇੱਕ ਕਿਲਾ, ਇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਕਲਾ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਬੰਦੀ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਅਤੇ ਸੜਕਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀਆਂ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿਵਯ ਰੁੱਖਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਅਸਧਾਰਣ ਛਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਨਾਰਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਨਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਖਜਾਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਘਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੌਕਾਂ। ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਸ-ਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਚਾਰੋ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।