ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਆਈ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਰਥ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇਸੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ — ਤੂੰ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਬੋਝ, ਜੋ ਤੈਈਂ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਟਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ — ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਛੋਟੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਨੀਚਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨੀਚ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ, ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪਦਾ ਹੈ — ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁৰ্গ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਕਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ لشਕਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਮਹਿਲਾਂ, ਮੀਣਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਭੱਜ ਕੇ ਜਾ ਛੁਪੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਦਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਬਰ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਤਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਟੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਤਰਕਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਹੱਥੋਂ ਕਦੇ ਵਿਛੁਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਤੇ ਕੱਛੂਏ ਵਰਗੇ ਧੜ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਲਪੱਤਿਆਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਘੁੰਮਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਭੰਵਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਗਹਣਿਆਂ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਣਮਾਪੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਜਦ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਖੂਬ ਚਮਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਿਡਾਰੀ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਵੈਰੀ ਦਬਾਉਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ, ਦੂਜੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਫ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹ ਹਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਤਦ ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਮਗਧ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਰਥਚਾਲਕਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਭੰਡਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਗਏ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੁਰਹੇ ਤੇ ਭੂਪੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ — ਵੀਨਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਿਆਂ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸੁਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਅਸੰਖ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ — ਯਵਨ — ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਮਲੇਛ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।" "ਇਹ ਯਵਨ, ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੈ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋ ਆਵੇਗਾ।" "ਜੇਕਰ ਜਰਾਸੰਧ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਈਏ, ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਯਵਨ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਕਿਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ — ਵਧੀਆ ਕਲਾ — ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸੜਕਾਂ, ਸ਼ਿਲਪ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਣਸਪਤੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਘਰਾਂ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ, ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।