ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਦਿਨ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਕੇ ਉਤਰੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਵੀ ਉਤਰੇ, ਜੋ ਦੇਖ ਕੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਦੇਖੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਇਹ ਵਿਪਤਿ! ਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਰਥ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿਆਰ ਹੈ।” ਹਰੀ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਇਸੀ ਮਕਸਦ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਹ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੀਹ-ਤੇ-ਤੀਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹਰੀ, ਦਾਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਆੜ ਲੈਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੂੜ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਕਿਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।” ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, “ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਲੜ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾ; ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਦੇ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਦੋ ਮਾਧਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਂ, ਮੀਂਹ-ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਕ੍ਰ ਵੀ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਛੁੱਟੀ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ; ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਰਥ-ਸਵਾਰ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੱਟ ਤੇ ਗਰਦਨ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਿਖਰੀ ਪਈ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹੀ, ਜੋ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਆਂ ਵਾਂਗ ਧੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮਰੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜਲ-ਜੰਬੂਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਡਰਾਉਣੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਅਣਗਣਤ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਜੰਗੀ ਜੁਝਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਦੱਖਣੀ, ਪਰ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਅਣਗਣਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕੇ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਪ ਕਰਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ ਮਿਲੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਗਧ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਰਥ-ਸਵਾਰਾਂ, ਭਟਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਗਾਇਆ। ਸ਼ੰਖ, ਡੋਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੁਰੀਆਂ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਜਾਂ, ਵਾਸਲੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੇਦ-ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਅਤੁੱਲ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਤਰਾ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਲਈ, ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਯਵਨ, ਮਧੁਰਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਬਾਰਬਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਹਾ! ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਧਿਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਿ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯਵਨ, ਅਤਿਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆਵੇਗਾ। ਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕਿਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਕਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਯਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇੰਝ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਨਗਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਕਿਲਾ ਸੀ।