ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਅੰਤ ਸੈਨਾ—ਸੈਣਿਕਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ—ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫੇਰ ਤੋਂ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਉਹ ਫਿਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਤੇ ਸਾਜੋ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਉਤਰੇ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਗਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਦੇਖੋ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕਲੇਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਭੂਤਲ ਉੱਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਰਥ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇਸੀ ਕਾਰਣ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਹ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੇਈ (23) ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਾਹਰ੍ਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ਸਤਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਸ਼ਸਤਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਨੀਚ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਰਾਮ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਲੜ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਚੇ ਵੀਰ ਕਦੇ ਵੱਡ-ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਧਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਵੇਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਤਾਲਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਛੁਪ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੰਕਾਰ ਨਾਲ ਘੰਮਘਰਜੀ ਵਜਾਈ। ਪਿਛੋਂ, ਤੀਰ ਕਢ ਕੇ, ਤਣ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਕ੍ਰ ਸਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਏ ਵਰਗੀਆਂ ਧੜੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਘੁੰਮਦੇ ਖੜਗਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘੇਰੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਅਤੁਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਗਏ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੀਲਾ ਰੂਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਸਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੀਲਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਰੋਕਣ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹਾਰ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਰ੍ਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਮਗਧ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਅਟੁੱਟ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ ਹੋਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਥੀ, ਸੁਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੁਰਹੇ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ। ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ, ਉਤਸੁਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕੇ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਅਮੂਲਕ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸਤਾਰਾਂ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਨੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਰੱਖਵਾਲੀ ਸਨ, ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਿ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਯਵਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਮਲੇਛ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਤੁੱਲਯ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁੰਝ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਯਵਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਈਏ, ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਕੁਟੰਬਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।