ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਧੁਰ ਭੂਮੀ ’ਤੇ ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਕਰ ਲਈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਇਹ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਅਕ੍ਸ਼ਉਹਿਨੀਆਂ ’ਚ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ—all will be destroyed. ਪਰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵਾਂ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ। ਜਦ ਅਧਰਮ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਤਰੀਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੂਰੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਗਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਦੇਖੋ, ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਰਥ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਥਿਆਰ ਇਥੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ, ਜੋ ਤੇਈ ਅਕ੍ਸ਼ਉਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਟਾਈਏ।" ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਾਰਹ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਤਪਰ, ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਥੇਬੰਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ, ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਇਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਈ। ਜਦ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁੰਡਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਾਲ ਲੜਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਰਾਮ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ। ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਮਾਧਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਦ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਰਥ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਤਾਲਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਮਹਿਲਾਂ, ਮੀਣਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਓਟ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਹਲਾਪ ਛਾ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮਾਣਦੇ ਸਨ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ—ਸਭ ਢਹਿ ਪਏ। ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟੇ ਪਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردنیں ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਪਏ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, گردنیں ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਜਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਤਾਂ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਖੂਨ ਦੀ ਵਹਿ ਚਲੀਆਂ, ਜੋ ਹੱਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀਆਂ, ਕਛੂਏ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਹਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘੇਰੇ, ਮਣਕਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਜਦ ਜੰਗ ਵਿਚ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਜੋ ਅਜੇਤੂ ਜਾਪਦੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਯੋਜਨਾ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੋ ਹਾਰ ਆਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਰਹਦਰਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਅਣਦੇਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਮਗਧ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਮੁਕੁੰਦ, ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਰਥੀ, ਭੱਟ, ਗਾਇਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੁਰਹੇ, ਭੈਰ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੜਕਾਂ ਸਿੰਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਹੀਂ, ਅੰਕੁਰਿਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਸਾਰੀ ਅਪਾਰ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਤਾਰਾਂ ਅਕ੍ਸ਼ਉਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਥੀ ਛੱਡ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਜੰਗ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਯਵਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਅਨ ਬਰਬਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯਵਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਸਵੈੰ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਗਏ।